Kolega (No Panie
Kolega (No, Panie Kolego...) docenta Wawela lub może on sam — bo publikuje docent Wawel oraz jego koledzy bardzo wiele — w najświeższej dysertacji obnaża ponad wszelką wątpliwość fakt, że nabrzmiały ńflki handel płodami Rzeczypospolitej był dla tej M n H Hlusportern wyniszczającym ponad miarę i ponad możliwości. A więc w tym, żeśmy w ten sposób właśnie byli otwarci szeroko ku światu, miała się kryć podstęp-n.i /aródź przyszłego upadku. Kolega kolegi (Panowie Koledzy, na litość boską!) do< en/ta Wawela lub może on sam — bo... i tak dalej, ilt dalej... — w ostatniej swej pracy zauważa, iż ce-chuje nas złudne poczucie, jakolbyśmy budowali od nowa, omalże na pustyni, na jałowej glebie bez zakoli., nych skarbów. Następcy bez antenatów, przyszłość bez historii, historia bez przyszłości. Jak w starej, mą-drej i uzasadnionej społecznie (oczywiście, oczywiście!) bajce O Szklanej Górze, gdzie nie wolno oglądać się do tyłu, by osiągnąć cel. Sprzyja temu zafascynowanie możliwościami naszych Wspaniałych narzędzi, przerzucających w jednej chwili z miejsca na miejsce ileś tam milionów ton, ileś tam tysięcy ludzi, ileś tam metrów ściany, chociażby tutaj dopiero co ziała przepaść; więc może w kwestii konstruowania świadomości podobnie? Przecież po zamęcie XVI- i XVII-wiecznym przyjść miało racjonalistyczne Oświecenie, tak pięknie porządkujące bezładny, połamany świat. I tak dalej, i tak dale j... Co po zamęcie XX-wiecznym? Od ziemi, na której budujemy, uczmy się cierpliwości, boć to nie pustynia; choć oczywiście niejedna rozpalona głowa popadnie w szaleństwo, nim się obróci nierychliwe koło dziejów. Naszej Szklanej Góry wcale nie pilnuje - smok, a jeśli już, to zupełnie inny i zupełnie innych wartości strzeże. Tak jakoby ma być.